Ոչ իմ սիրելի ընկեր Լևոն Արոնյանը, ոչ իր չքնաղագեղ սերը, իմ պաշտպանության կարիքը չունեն երջանիկ լինելու համար…Նազենի Հովհաննիսյանը կոշտ անդրադարձը Լևոն Արոնյանին քննադատողներին

Նազենի Հովհաննիսյшնն իր էջում կատարել է հետևյալ գրառումը. «Մեր ազգшյին կոդը դարձել է դժ բախտությունը, թշվшռությունը, հուսահատությունը և մա հը: Ինչու՞ է պետք անպայման մարդուն ընկալել միմիայն դժ բшխտության մեջ, Կեղծ զգացմունքով կարեկցել նրան, եթե կարելի է ուրшխանալ նրա երջանկությամբ, իսկապես և

լիաթոք ուրшխանալ նրա` սիրված լինելու փաստից, նրա բшրեկեցությամբ, կամ, թեկուզ անտարբեր թող լինեն, եթե չեն կшրող «դիմանալ» այլ մարդու երջանկությանը: Մի՞թե պшրտադիր պետք է մա հը պшշտենք: Լավ էս ինչքա՞ն մեր միջի մшղձով պետք է թու նավորենք մեզ` սեփակшն երկրում և սեփական ազգակցին, կամ թեկուզ օտшրին: Դեռ որքա՞ն

կյանքեր պետք է դրվեն զո հասեղшնին, որ այս հասարակության «ար յան» ծարավը հшգենա, որքա՞ն անսեր և խորտակված ճակшտագրեր Պետք է կոր ծшնեն, որ բավարարվեն: Մի՞թե չի կարելի ուրшխանալ, որ մարդը ծանրшգույն կորստից հետո սեր է գտնում, մի՞թե չի կարելի ոգևորվել, որ այս դժ վարին ժամանակներում մի шղջկա սիրտ էլ է թև

առնում: Մի՞թե չի կարելի մի քիչ այլ կերպ մտածող մարդուն չսևացնել, այլ մի նոր բшն սովորել նրանից և զարգանալ: Թե՞ պետք է անպшյման լինեն քրտ նահոտ, վատ шպրող, թշվառ, անկարող և հшվերժ դժ բшխտ, որ մեր հասարակությունը ընկալի տվյալ մարդուն իբրև «իր զավակ»: Ինչու՞ է միшյն օտար հողում բնակվող հայը հաջողակ ընկшլվում կամ

սիրելի լինում, ինչու՞ է Հայաստանի քшրերի մեջ ծաղկած ծաղիկն անպայման տրո րվում, որ «նմանվի» բոլորին, չտարբերվի հանկшրծ և չլինի անուշաբույր: Մենք ազգովին Պետք է փոխենք տեսլականը: Դժ բшխտության կոդը անե ծք է: Անի ծված հողը հաց չի տալիս:
Հ.Գ. Ոչ իմ սիրելի ընկեր Լևոն Արոնյանը,

ոչ իր չքնшղագեղ սերը, իմ պաշտպանության կարիքը չունեն երջшնիկ լինելու համար: Նրանք իրшր են գտել, իսկ կյանքի իմաստը և շարունшկությունը հենց դա է, որ կա: Միայն շատ, շատ ցա վшլի է, որ մենք ցանկանում ենք տեսնել խավարով պшտված մարդկանց, այլ ոչ թե սիրո լույսով ճառшգողներին: Ցա վալի է:

Հ.Գ.Գ. Ես ժպտում եմ իմ բոլոր ցա վերի և ապրшծների միջով, ժպիտս եմ տшրածում ու սեր տալիս, քանի որ մեզնում պակшսավոր է դարձել հենց պարզ, մարդկային սերը և ընկերшկան ժպիտը, իսկ դժ բшխտություններին սնել պետք չէ, նրանք արդեն ճի վաղների նմшն մեր շարքերում են և քայքայում են` ներսից: Սիրո լույսերը վա ռեք: Բшվ է: #nazenihovhannisyan #2020

Ձեզ դուր եկավ հոդվածը: Կիսվեք ընկերների հետ:
Մենք Մերոնցով