Կարծես թելը կորցրել ենք․․․ 70-ականների շրջանավարտները։ Սար ու ձոր այսօրվա հետ համեմատած։

Առանց կոսմետիկյայի, առանց գռեհիկ կոշիկների, ինտիմ մարմնի մասերն էլ ամբողջովին փակ — ամեն ինչն երեխու նմնան միամիտ և անմիջական։

Այդպիսին էին շրջանավարտներն ընդամենը մի քանի տասնյակ տարի առաջ։ Շատերը կարող են չհամաձայնել, պնդելով որ առաջ է պետք շարժվել, փոխվել։ Այո պետք է, բաց մեր կարծիքով կա մի սահման, որն անցնելիս արդեն բոլորովին ժպիտ ու հիացմունքի զգացում չի առաջանում։

Տարեց տարի վերջին զանգը դիտելիս, տեսնում ես որ որևէ սահման այլևս չի մնացել։ Արդեն տարբերություն չկա դպրոցի շրջանավարտ է, թե բուհի, կամ միգուցե ծննդատնից է դուրս գրվում, կամ էլ մոդայիկ շոուի ցուցադրմանն է պատրաստվում․․․ ամենը խառնվել է և միանման արտաքին տեսք ունեն։

Ժամանակի միության բոլոր երկրներում աշակերտուհիներն միանման էին հագնվում՝ կոկիկ մուգ համազգեստով, ճերմակ գոգնոցով, գուլպաներով և ժապավենով մազերի մեջ։

Անկախ սոցիալական կարգավիճակից, բոլորն այցելում էին դպրոց միանման հագուստով և չէին տարբերվում։

Հավածքն էլ տարբերվում էր համեստությամբ և բարեհամբյուրությամբ։ Չկային հառբած դեբոշներ բաց ներքնազգեստներով։

Ի դեպ, ուսուցիչներն էլ հագնվում էին համեստ և զուսպ։

Իսկ հիմա որոշ ուսուցիչներ իրենք էլ աշակերտներից հեռու չեն մնացել, իսկ մյուս կեսն էլ մի կերպ փորձում է սահմանը չկորցնել և միևնույն ժամանակ չարժանանալ անտակտ մի կատակի աշակերտների կողմից․․․

Ամենքն, իհարկե իր կարծիքին կմնա, բայց կարծում եմ կգտնվեն մարդիկ, ովքեր կկիսեն մեր մտահոգությունը։

Իսկ մենք կշարունակենք հույս փայփայել, որ ի վերջո նորից կգա ծամանակ, երբ աշակերտներն աշակերտի մնան կլինեն, ուսուցիչներն՝ ուսուցիչների, տղաներն՝ տղաների, իսկ աղջիկներն՝ աղջիկների․․․

Понравилась статья? Поделиться с друзьями: